* SZCZENIAKI rasy GOŃCZY POLSKI do odbioru od 01.12.2017r. - w polskim domu, polski pies *

STRONA GŁÓWNA
RODOWÓD
GALERIA
SZCZENIAKI
O RASIE
LINKI


GOŃCZY POLSKI (Polish Hunting Dog)

WZORZEC OGÓLNY
Rasa uznana przez FCI w 2006 r. pod nr. 354 (podczas Wystawy Światowej w Poznaniu w dniu 10.11.2006 r.). Grupa: 6 - Sekcja: 1.2
WZROST: 55-59 cm (pies), 50-55 cm (suka).
GŁOWA: szlachetna, proporcjonalna. Nos czarny, nozdrza rozwarte, uzębienie mocne, wargi mięsiste, ale nie obwisłe, tworzą niezbyt duże tafle. Uszy niezbyt duże, obwisłe, osadzone niezbyt wysoko.
SYLWETKA: wpisana w prostokąt; grzbiet prosty, dobrze umięśniony, kłąb zaznaczony, lędźwie szerokie, klatka piersiowa głęboka, brzuch łagodnie podkasany.
OGON: średniej grubości, sięga do stawu skokowego, szablasto wygięty, w napięciu noszony nieco powyżej linii grzbietu (ale nie zakręcony ku górze).
SZATA: na tułowiu twarda, sztywna i przylegająca, na głowie i uszach krótka i jedwabista, zimą z gęstym podszerstkiem.
UMASZCZENIE: czarne podpalane, czekoladowe podpalane, rude w różnych odcieniach.

UŻYTKOWANIE / SPECJALNOŚCI:
Używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające i lisy na terenach górskich południowej Polski. Charakterystyczny melodyjny gon o zmieniającej się tonacji, u suk znacznie wyższy. Wszechstronny pies myśliwski: Dzikarz - odważny, szybki, uparty i zajadły; sprawdza się w trudnym terenie, gdzie potrzeba siły i wytrzymałości. Gończy na zające i lisy - z powodzeniem zastępuje nagankę w polowaniach na zające. W Polsce na zające z psami gończymi wolno polować tylko na polowaniach zbiorowych w górach, natomiast dozowlone jest na terenie całego kraju indywidualne polowanie z psami gończymi na lisy. Tropowiec - dobrze pracuje na sfarbowanym tropie, czyli na śladzie rannej zwierzyny. Płochacz i pies aportujący - nie obawia się wody, może więc być używany do wypłaszania i aportowania ptactwa wodnego; radzi sobie także z pracą płochacza w polu.

ZACHOWANIE / CHARAKTER
Zrównoważony, łagodny, jest psem brawurowo odważnym, ale też roztropnym, inteligentnym, podatnym na tresurę. Nieagresywny, ale nieufny w stosunku do obcych. Nieoceniony stróż.

ZARYS HISTORYCZNY
Gończy polski jest rodzimą polską rasą, występującą obecnie na terenie całej Polski, zwłaszcza południowej (Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale). Gończe polskie, to jedna z odmian/typów polskich psów myśliwskich, dawniej powszechnie nazywana "ogarami polskimi". W latach 50-tych XX wieku jedną z występujących w Polsce odmian psów myśliwskich (o umaszczeniu czaprakowym) zarejestrowano w FCI pod nazwą "Ogar Polski" ...inne, o umaszczeniu czarnym podpalanym... nie odpowiadały zarejestrowanemu w FCI wzorcowi i...na wiele lat poszły w zapomnienie. Na szczęśćie dla nich oraz dla polskiej kynologii znależli się ich miłośnicy. To dzięki ich wieloletniej pracy hodowlanej i uporczywej walce z polską biurokracją Gończe Polskie są obecnie chlubą polowań i ozdobą każej wystawy psów rasowych.

WZORZEC SZCZEGÓŁOWY
(zatwierdzony przez Zarząd Główny ZKwP w 1983 r. z późn. uzupełnieniem dotyczącym rozszerzenia dopuszczalnego umaszczenia (2003 r.), przez FCI w 2006 r.)
WYGLĄD / PROPORCJE:
Pies lekkiej, zwartej, sprężystej budowy (o cieńszym kośćcu niż ogar polski) świadczącej o dużej ruchliwości i odporności na trudne warunki pracy w terenach górskich. Średniego wzrostu, nie przekraczający 60 cm, o sylwetce prostokątnej (9:10).
GŁOWA:
Szlachetna, proporcjonalna do całości. Mózgoczaszka tej samej długości co kufa, lekko wypukła. Guz potyliczny wyczuwalny, ale nie wyrazisty. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałdą w kątach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, pełny komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ciemnobrązowe o łagodnym wyrazie, nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości, osadzone nisko na wysokości zewnętrznego kąta oka. U nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką, jedwabistą sierścią. SZYJA: średniej długości, muskularna, dość gruba, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.
TUŁÓW:
Grzbiet prosty, dobrze umięśniony. Kłąb zaznaczony. Lędźwie szerokie, dobrze umięśnione. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany. OGON: sięgający do stawu skokowego, średniej grubości, dobrze pokryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu nieco powyżej linii grzbietu.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie oglądane od przodu proste. Odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Łopatki długie, skośnie ustawione. Ramiona ustawione w stosunku do łopatki pod kątem lekko rozwartym. Łokcie skierowano do tyłu, nic odstające, ani zbyt mocno przylegające. Przedramiona proste, suche, przekrój kości owalny. Śródręcza suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy zwarte, lekko owalne. Palce wypukłe, lekko wysklepione. Pazury ciemne. Opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne oglądane od tyłu proste. Uda szerokie, muskularne. Podudzia silnie umięśnione. Stawy skokowe nisko osadzone, Łapy jak u kończyn przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty, obfitszy zimą, słabszy latem. Na głowie i uszach włos krótki, jedwabisty. Umaszczenie czarne, z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane i rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczami, na kufie, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.
WZROST: Wysokość w kłębie: psy 55-59 cm, suki 50-55 cm.
WAGA: Wzorzec nie podaje (wg. obserwacji własnych - w zależności od wzrostu ok. 22-28 kg).
WADY: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy; za długi lub za krótki tułów; zbyt cienka kość; wysokonożność; jasne, okrągłe oczy; niedostatecznie wyraźnie odgraniczone podpalanie; zbyt rozległe podpalanie. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.
UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.